آبجو قدیمی ترین نوشیدنی الکلی بشر است

آبجو قدیمی ترین است نوشیدنی الکلی بشر و سومین نوشیدنی پرمصرف جهان بعد از آب و چای است. آبجو یک نوشیدنی الکلی است که از مالت جو، رازک و آب با تخمیر مایع تهیه می شود.

آبجو (آبجو) نوعی جوانه گندم و مالت جو به عنوان مواد اولیه اصلی است و رازک را از طریق ژلاتینه کردن مایع و ساکاره کردن و سپس از طریق تخمیر مایع دم کردن نوشیدنی الکلی به آن اضافه می کند. اساسی ترین ویژگی آبجو در تاریخ استفاده از جوانه غلات به عنوان ماده اولیه اولیه است. نام 'Beer' از یک همنام خارجی ترجمه شده است. آبجو دارای الکل کم است و حاوی دی اکسید کربن، انواع اسیدهای آمینه، ویتامین ها، قندهای مولکولی کم، نمک های معدنی و آنزیم های مختلف است. اگر آبجو می نوشید، می توانید همراه با غذای کم برای جلوگیری از عود نقرس، آبجو بنوشید. آبجو 'نان مایع' نامیده می شود. آبجو 1L12 درجه Bx، می تواند 3344 کیلوژول گرما تولید کند، معادل 3 تا 5 تخم مرغ یا 210 گرم نان گرمای تولید شده، یک کارگر سبک، اگر در روز می توانید 1 لیتر آبجو بنوشید ، می توانید یک سوم گرمای مورد نیاز را دریافت کنید.

آبجو در آغاز قرن بیستم وارد چین شد و یک شراب عجیب و غریب است. آبجو از آبجو انگلیسی به همنام چینی 'Beer' که 'Beer' نامیده می شود ترجمه شده است.

کلمه 'Beer' را برای آبجو در نظر بگیرید که در فرهنگ لغت چینی در گذشته وجود نداشت. بعدها، با توجه به نام خارجی آبجو، مانند آلمان، هلند به نام 'Bier'; 'آبجو' در بریتانیا; Biere در فرانسه; Birre در ایتالیا; رومانیایی به نام 'Berea' و غیره، این زبان های خارجی حاوی کلمه 'Beer' صدا هستند، بنابراین برای ایجاد این کاراکتر زبان خارجی به کلمه چینی 'Beer' ترجمه شده است و به دلیل مقدار مشخصی الکل، بنابراین در ترجمه از کلمه 'Beer' استفاده شده است. این به دلیل مالت جو به عنوان ماده خام اصلی است، بنابراین ژاپنی ها آبجو را 'آل' نیز می نامند.

آبجو قدیمی ترین نوشیدنی الکلی بشر و سومین نوشیدنی پرمصرف در جهان پس از آب و چای است. آبجو بر پایه مالت جو، رازک، آب به عنوان مواد خام اصلی است که توسط مخمر دم شده از الکل کم الکل حاوی دی اکسید کربن تخمیر شده است. بیشتر آبجوهای بین المللی مواد خام کمکی را اضافه می کنند و برخی کشورها تصریح می کنند که مقدار کل مواد خام کمکی از 50٪ مقدار مالت تجاوز نمی کند. در آلمان، هیچ ماده کمکی در آبجوی که در داخل کشور فروخته می شود، به جز برای صادرات استفاده نمی شود. بنای یادبود آبی در موزه لوور پاریس، سومری‌ها را در بابل در قرن سوم پیش از میلاد ثبت می‌کند که به الهه‌های خود آبجو می‌دهند. سومری ها نیز مخترع آبجو بودند. سومری ها که قبل از 6000 سال قبل از میلاد در بین النهرین زندگی می کردند، آبجو اولیه را از مالت جو می ساختند، اما آبجو غنی از کف نبود. در حدود 3000 سال قبل از میلاد، مردم سامی ایران آبجوسازی را آموختند و روش ساخت آبجو را بر روی تابلوهایی که به الهه کشاورزی اختصاص داده شده بود، حک کردند. در سال 2225 قبل از میلاد، آبجو در میان بابلیان باستان رایج شد که برای مهمانان آبجو سرو می کردند. در آن زمان مصریان باستان و بابلیان باستان به ارزش دارویی آبجو پی بردند و از آن برای تهیه دارو استفاده کردند. یونانی ها نیز به نوشیدن آبجو علاقه زیادی داشتند و طرز تهیه آن را از مصریان آموختند. در قرن چهارم، آبجو در سراسر اروپای شمالی گسترش یافت. 

انواع ماءالشعیر شروع به غنی شدن کرد، که در میان آنها انگلیسی ها عسل و آب را به یک مید مخلوط کردند، معروف تر است. پیدایش آبجو تیره در انگلستان نیز بسیار معروف است و شباهت زیادی به آبجو تیره مدرن دارد. در قرن اول بعد از میلاد، ایرلندی ها آبجوی خود را شبیه به آل بی رنگ مدرن دم می کردند. در سال 1516، ویلهلم چهارم، دوک اعظم باواریا، قانون شراب خالص آلمانی را صادر کرد که تصریح می‌کرد آبجو فقط از رازک، گندم، مخمر و آب ساخته می‌شود. همچنین اولین قانون غذا بود. در قرن نوزدهم، اختراع یخچال منجر به آغاز پیری آبجو در دمای پایین شد که منجر به کف کردن آبجو شد. در سال 1900، تکنسین های روسی برای اولین بار کارگاه های آبجو را در هاربین چین راه اندازی کردند و چینی ها شروع به نوشیدن آبجو کردند. در سال 1903، بریتانیایی ها و آلمانی ها کارخانه آبجوسازی انگلیسی-آلمانی را در چین تأسیس کردند که سلف کارخانه آبجوسازی چینگدائو بود. تعریف تولید آبجو استفاده از دانه جوانه زده به عنوان ماده خام، از طریق آسیاب، ساکاره کردن، تخمیر و سایر فرآیندها است. با توجه به استانداردهای فعلی محصول ملی، تعریف آبجو این است: 'آبجو به عنوان ماده اولیه اصلی مالت است، رازک را اضافه کنید، دم کرده با تخمیر مخمر، حاوی گاز دی اکسید کربن، نوشیدنی کم الکل کف کننده'. در چین باستان، نوشیدنی الکلی مشابه آبجو نیز وجود داشت که باستانی آن را لی می نامیدند. پس از سلسله هان، لی با شراب برنج زرد ساخته شده از جیوکو حذف شد. از پایان سلسله چینگ، فناوری تولید آبجو خارجی به چین معرفی شد. مانند بین النهرینان باستان و مصریان باستان، آل چینی باستانی از جوانه های دانه تهیه می شد که اصطلاحاً به آن روش پنجه می گویند. رکوردی از مش لی در هوانگدی نیجینگ وجود دارد. به دلیل تغییر زمان، لی ساخته شده با جوانه غلات ناپدید شد، اما شراب شیرین ساخته شده با جیو کو، که از نظر طعم مشابه لی بود، باقی ماند. در زمان های قدیم مردم آن را لی نیز می نامیدند. بنابراین، عموماً اعتقاد بر این است که از زمان های قدیم در چین آبجو وجود نداشته است. با این حال، طبق داده های باستانی، چین مدت هاست که بر روش ساخت پنجه و روش ساخت کارامل از پنجه تسلط داشته است. شراب و لی هر دو در چین وجود داشتند، اما بعداً شراب جایگزین لی شد. در اینجا برای توضیح این مشکل تحقیقاتی انجام می دهیم

شرکت صنایع بهداشتی شاندونگ جینژو، با مسئولیت محدود، متخصص در دم کردن آبجو برای سالها، دارای یک کارخانه پر کردن تخمیر آبجو، با استفاده از فناوری تخمیر سنتی، انجام هر قطره دم کردن صنایع دستی، پشتیبانی از صادرات عمده فروشی، سفارشی سازی، انواع آبجو، نوشیدنی های الکلی است.